NİĞDE ULUKIŞLA İLÇE MİLLÎ EĞİTİM MÜDÜRLÜĞÜ

İlçemizde 24 Kasım Öğretmenler Günü Kutlandı

İlçemizde 24 Kasım Öğretmenler Günü Kutlandı

 

24 Kasım Öğretmenler günü ilçemizde coşku ve duygu dolu anlar ile kutlandı. Öğretmenler günü münasebetiyle Ulukışla Teknik ve Mesleki Lisesinin hazırlamış olduğu programa ilçe protokolü, ilçemizde vefakarca görev yapan öğretmenler ve Sayın Kaymakamımızın daveti ile Ulukışlalı emekli öğretmenler katılmıştır.

Program kapsamında 23 Kasım günü Sayın Kaymakamız Ferhat ATAR, İlçe Milli Eğitim Müdürü Mehmet Okyay, emekli öğretmenler ve okul müdürleri Cumhuriyetin ilk yıllarında ilçemizde görev yapan öğretmenlerin mezarını ziyaret ederek hayır dualarda bulunmuştur. Kaymakamlığımız tarafından mezarları bilinmeyen Cumhuriyet öğretmenlerinin mezarları tespit edilmiş ve yeniden yaptırılırken tadilat gerektirenlerin ise tadilatları yapılmış ve çiçeklerle süslenmiştir.

Ayrıca Cumhuriyet ilk öğretmenlerinden olan Said Öğüt ve İbrahim Ünal (Karabeyaz Hoca) mezarları da ziyaret edilmiştir.

Ulukışla Belediye Başkanımız Sayın Ali Uğurlu da öğretmenlerimizi tebrik edip öğretmenlerimize hedeyilerini sunmuşlardır.

Niğde milletvekilimiz Sayın Ömer Fethi Gürer ve Sayın Erdoğan Özegen öğretmenlerimizi bu mutlu gününde unutmayarak günlerini kutlamışlardır. İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü olarak vekillerimize teşekkür ederiz. 

Aslen İstanbullu olan İlk görev yeri olarak 1924 yılında Ulukışla İnkilap Okuluna atanan Hatice Müşerref Altınok 1951 yılında vefat etmiş ve vasiyeti üzerine Ulukışla ilçemize defnedilmiştir. Uzun uğraşlar sonucu mezar yeri tespit edilen merhume öğretmenimizin mezarı yeniden yaptırılmıştır.

Merhume H. Müşerref Altınok´un Ulukışla ile ilgili yazmış olduğu şiiri

ATA’ NIN ÖĞRETMENİNDEN MEKTUP VAR

İstanbul neresi, Ulukışla neresi?
Yıl 1924 Kandilli Kız Lisesi,
Öğretmen olmak istedim.
Atatürk’ ün öğretmeni.
Anadolu’ nun kavrulan bozkır topraklarında,
Yağız çocuklara ulaşmak,
Çatlayan dudaklarına su,
Kanayan yaralarına merhem olmak için istedim öğretmen olmayı…
Tam 27 yıl ha babam de babam..
O köy senin, bu kasaba benim diyerek dolaştım.
Temelini sağlam atmak için Cumhuriyetin..
O zaman beslenme çantaları yoktu talebelerin,
Ayaklarında ayakkabıları, üstlerinde önlükleri yoktu,
Yoklar ülkesiydi memleketim…
Öğretmenler, bir de hali vakti yerinde olanlar
Getirirdi okula,
Nohut, mercimek, pilav, hoşaf…
İyi beslensin diye çocuklar
Yolları asfalt değildi köylerin, kasabaların
Elektrik yoktu sokaklarında, evlerinde…
Öğretmenler kendilerine hazırlar, kendilerine uygularlardı.
Ders programını hazırlardı sabahtan akşama; tam gün…
Ben bir kadın başıma, Anadolu’ nun bozkırlarındaydım…
Ama ben Atatürk’ ün öğretmeniydim!..
Nice insan yetiştirdim gittiğim her yerde vatana;
Kaymakam, hekim, iş adamı, hakim, dürüst esnaf…
Onları gördükçe böyle,
İşte o zaman giderdi bütün yorgunluğum.
Enerji ve yaşamak fışkırırdı,
Çakmak çakmak olurdu gözlerim..
Biz iki kız kardeştik;
Babamız Osmanlı Zabiti Vasıf Bey;
Rütbesi Yüzbaşı,
Bir gün bir ulak geldi kapımıza, sabahın erkenin de
“ Ey Yüzbaşı! “ diyordu fermanda:
“Bildiğini al ve Şebinkarahisar’ da ki Ermeni isyanını bastırmak üzere derhal hareket et! “
Kaldık mı şimdi biz İstanbul’ da üvey anne ve iki çocuk?
Babam gitti gider o gidiş!..

Ermeniler şehit etti kaldık yetim…
Zaten daha önce ikimiz de öksüzdük, annemiz ölmüştü.
Hayat bu; kavrulmak da varmış, savrulmak da…
“Kursak kavurgasını ister” derler ya;
İşte savrulduk geldik böyle öğretmen olarak Ulukışla’ ya…
İnkılâp ilkokulu tam bana göre bir okul, sene 1947…
Atamız öleli tam 9 yıl olacak 10 Kasım’ da
Vatanın her yerinde yeni nesil,
Yeni fidanlar tutmuş,
Yaprak çiçek açmış, meyveye dönmüş,
Kış bitmiş, yaz başlamış,
Ümitler taptaze filiz.
“Kardeş gediği” nde yorgun düşerdi trenler,
Bir huuh çeker derinden!.. Sonra da bir sevinçle girerdi;
Ulukışla istasyonuna…
Bazen özlüyor insan İstanbul’ u
Haydarpaşa’ yı, vapurları…
İşte o zaman doğru istasyona girerdik; çoluk çoçuk.
Makinist’ in : “Size haber getirdim” derecesine bastığı düt!... Sesini bir de duyduk mu? Değme keyfimize,
İşte bu yaşamak derdim..
Varsın olsun hasretlik eşe, dosta, akrabaya,
Geldi mi bu ses kulaklarıma, her şeyi her zorluğu unuturdum,
O pırıl pırıl yaşamak sunan gözleriyle, hele bir de baktı mı;?
Çocuklarım çiçek çiçek sınıflarında…
Harç senin, temel senin .” Haydi öğretmenim!” Derdim kendi kendime,
Sen kuracaksın ebede giden yolda bu binayı,
Sen yükselteceksin ufuklarda!..
Ama olmadı.. Olamadı;
Yıl 1951 Kasım’ ın beşi akşam karanlığı,
Ev sahibimiz Ahmet usta’ ların evindeyiz misafirlikte,
Bir elimde öksüz bir talebeme diktiğim bir önlük,
Diğer elimde çay bardağı…
Gel gör ki beklemedi can meleği biraz daha,
Aldı götürdü beni…
Kaldı mı şimdi de çocuklarım boynu bükük?
Elimde diktiğim önlük..
Belli ki, bu bize Ata’ dan miras kalmış kim bilir?
Uzatmayalım, üzmeyelim sizleri dostlarım…
Şimdi ben Ulukışla Mezarlığı’ nda, başımda pembe granit mezar taşım,
Kitabemde yazılarım solmuş, ama yine de zorda olsa okunuyor…

Hatice Müşerref ALTINOK

İnkılap İlkokulu Öğretmeni

5 Kasım 1951

24 Kasım Öğretmenler Günü anısına okul müdürleri ve emekli öğretmenlerimiz tarafından ağaç dikimi gerçekleştirilmiştir.

 

 

 

27-11-201527-11-201527-11-201527-11-201527-11-201527-11-201527-11-201527-11-2015 

Kemalpaşa Mahallesi Yakup Ünal Caddesi PTT Yanı Ulukışla/NİĞDE - 0 388 511 20 19

MEB © - Tüm Hakları Saklıdır. Gizlilik, Kullanım ve Telif Hakları bildiriminde belirtilen kurallar çerçevesinde hizmet sunulmaktadır.